Entradas

ACTO DE GRADUACIÓN. 2º DE BACHILLERATO. Y POSTERIOR CENA.

Imagen
ACTO DE GRADUACIÓN. 2º BACHILLERATO. PROMOCIÓN 2016/2017. ( Y posterior cena, a la que no pensaba acudir…porque no pintaba nada allí… Llamada de última hora para pedir un plato más…). De vuelta del acto de graduación y cena de 2º de BAC.... "Y por supuesto, P______, este año, por fin , podemos presentarnos con seguridad a Geografía". (Una sonrisa enorme y las lágrimas asomando. Todos los compañeros preguntando después: ¿has oído lo que han dicho de tí?...pues claro...). "Muchas gracias por vuestra mención, me emocionó mucho". "Te la mereces, nos enseñaste mucho. Vamos con Geografía y vamos a sacar una notaza,". "Yo os enseñé, pero fuisteis vosotros los que aprendisteis". "¿Podemos hacernos una foto contigo?". "Pues claro ....". Fotos, besos y abrazos. ESTO ES LO QUE REALMENTE ME LLEVO. LO QUE REALMENTE DÁ VALOR A MI TRABAJO; Y NO x EUROS A FIN DE MES, ESO ME DÁ C...

EL ARTE DE NO CAER . 6.

Imagen
CAPÍTULO 6. El 6 de diciembre de 1997, con 17 años y medio, comencé a escribir lo que en mi mente sería una novela corta. Como siempre, hasta entonces, creí que no la terminaría. Había escrito y terminado incontables cuentos. Había ganado varios premios literarios, incluso  en metálico, pero la novela todavía se me quedaba grande. No lograba terminarlas. Las ideas cambiaban, los personajes se desdibujaban y todo se hacía un lío en mi cabeza. No existía la técnica para mi; tan sólo lo que sabía y era capaz de expresar con un bolígrafo sobre un papel. Algo más sé ahora...poco; la base de lo que hago sigue siendo la misma. Un bolígrafo deslizó las tres letras de la palabra FIN a mediados de febrero de 1998: dos meses y una semana más tarde. Porque ésta se escribió sobre folios en blanco y con bolígrafo azul. El manuscrito existe todavía. La había terminado, en medio de la vorágine estudiantil de COU, mi primera novela.  En diciembre cumplirá 20 años y recordaré la resac...

UN NUEVO COMIENZO, UNA RAZÓN PARA VIVIR: SÓLO YO.

Imagen
QUIERO ALGO LOCAMENTE TRANQUILO, PROFUNDO Y VERDADERO. VERSIÓN REVISADA CON AÑADIDOS UNAS HORAS DESPUÉS. Hace 20 años que les escucho, que me sé la letra y su correspondiente traducción; aunque digan que los españoles no sabemos inglés. Soy rara...siempre lo he sido...soy así, qué le voy a hacer!. Besar muchos sapos, dice Vane. Hasta el cuerno estoy de sapos. Todos los sapos resultan ser preciosas ranas disfrazadas, y yo gilipollas. Una gilipollas de 37 años. Ese es mi encanto, mi ángel, mi "algo especial", que mis sapos dicen, porque mis sapos hablan, de lo que no deben, pero hablan. "Soy gilipollas, inteligente pero gilipollas; ya te lo dije. Ése es mi encanto". Ése y que son 37 que parecen 25. Que mi aspecto semeja que me voy a romper, mi voz lo semeja. Pero...una psicóloga no sabe a que momento de mi vida devolverme en que no haya vivido violencia de algún tipo. Y estoy aquí, con una carrera universitaria en oferta a tres por uno y casi otras d...

TODO DITO...NON CHO CREO.

Imagen
NON CHO CREO, PERO APAGA O CANDIL SE QUERES. 12 de maio de 2017. "Hola. non sei se tes clase ou estás ocupada. Pero bueno, xa non aguantaba máis sen escribrche, sen saber como estás, síntome mal porque pola miña culpa te puxeras mal onte... Fun un egoísta ao non dicirche todo dende o principio; pero a gran maioría das persoas prexulganme polo que fago e non se molestan en coñecerme a min , ao verdadeiro Xoan, polos seus prexuizos sociais ou como queiras chamalos.... E ao non poñer todas as cartas sobre a mesa , polo menos teño a opción de abrirme e ser libre, ser eu e amosarme como son de verdade... Respecto da túa pregunta de que quero de ti, non son uns viños e cama; pero tampouco é un paseo da man. É coñecernos, falarnos, momentos de risas, de complicidade...mimos...por que non ... sexo...o sexo non é un oxbectivo...é a consecuencia do anterior, pero non é o que me move  a descubrir a alguén coma ti: unha persoa, polo pouco que coñezo, boa, transmites tranquilidade, le...

PSICOLOXÍA OU INSTINTO? Como se trata de min: a resposta é instinto.

Imagen
A PSICOLOXÍA....OU O INSTINTO. "Xa que non fun traballar...eses mimos?" Desconectaches case media hora inmediatamente. Son unha ilusa, unha meniña ilusa. Peiteeime, puxen a bata de verán bonita, a negra, con transparencias, por enriba do picardías negro, tomei dous paracetamois para baixar a febre, cambiei a roupa interior, botei perfume...pero o timbre non soou. Conectaches de novo. E durante case dúas horas fixemos o de sempre, creo, xogar coas palabras. "Que dicías dos mimos?" Evitei repostar porque deducín que se esa brusca desconexión non era para vir.... non era bó sinal, Seguín xogando, de broma. Coma sempre entre nós. Ata que comezou a parte seria. Foi a min a quen lle cambiou o plan, se quería algo tiña que dicilo : "Se che apetecía eu tiñas que dicirmo, porque a min apetecíasme ti". "Xa cho dixen, coma sempre, xogando" , e recordeille a primeira frase. "Ti es a que está convalecente, eu non sei como estás ti". "Díxench...

O CHECK AZUL.

Imagen
O CHECK AZUL. Fasme falta. Grabéino...envieino...pedínche que non mo falases en persoa...pero xa sabes porque non falo de min dende que nos vemos: xa sabes os dous motivos, o evidente; e o outro: que estou asustada porque, aínda que non o creas, ninguén me tratara coma ti. Non son só eu a persoa especial. Vin por primeira vez o check azul, escoitachesme e querías que o soubera. A decisión , se remata aquí e túa. Eso si que é teu. Ti es o que máis perde, ou o que máis gaña...non o sei... Pedinche que se remataba aquí , simplemente o escribises, non pasaba nada. Non hai nada escrito, pero si os únicos catro check azuis nas nosas conversas, para que saiba que escoitaches os meus sentimentos. Non sei se estás a pensar e haberá resposta, por eses check azuis ... parece que non... que queres seguir acariñandome e sentindo as miñas mans. Eses sentimentos meus non son capaz de dicirchos cara a cara por medo. Medo a que me botes un doce responso con que me como de máis a cabeza, medo a que ...

MEU, TÚA.

Imagen
MEU. TÚA.                                                                        “A túa cara cando entro en ti….é una pasada. Cando te fago miña. Cando nos unimos dándonos pracer; notando como entro, pouco a pouco, centímetro a centímetro”. Queres que cho diga, que son túa. E non poido. Seino por como me miras. Mentres entras ao xeitiño, lentamente, ata quedar completetamente dentro, e te achegas para abrazarme e eu te arodeo coas miñas pernas e nos bicamos. Quietos, sorindo; e sen sorir, con ese ollar profundo que dixeches que non aguantaría. Aguántoo , e quero máis. Pero non podo dicirche que son túa, sábelo. Nunca llo dixen a ni...